Eleştirmenlerin Gömdüğü Ama Oyuncuların Bayıldığı 5 Oyun
Metacritic puanları sizi yanıltmasın! Days Gone'dan Mad Max'e, basının düşük not verdiği ama oyuncuların "efsane" ilan ettiği gizli hazineleri listeledik.
⚡ Önemli Bilgiler
- Metacritic'te iki puan vardır. "Metascore" (Basın) ve "User Score" (Kullanıcı). Eğer Metascore düşük (Sarı/Kırmızı) ama User Score yüksekse (Yeşil), o oyun muhtemelen çok eğlencelidir ama teknik kusurları vardır.
- Puana değil, metne bakın. Eleştirmen "Oyun çok tekrar ediyor" diyorsa ve siz "Ben grind yapmayı severim, kafa dağıtacağım" diyorsanız, o oyun tam size göredir.
- Days Gone ve Cyberpunk gibi oyunların düşük puan almasının ana nedeni çıkışta bozuk olmalarıydı. 6 ay sonra bu oyunlar toparlandı ama o ilk inceleme puanları (ne yazık ki) değişmedi.
Oyun dünyasında eleştirmenler ve oyuncular arasındaki fikir ayrılıkları her zaman ilgi çekici bir tartışma konusu olmuştur. Metacritic puanlarında düşük notlar alan, profesyonel eleştirmenler tarafından sert eleştirilerle karşılanan ancak kullanıcı puanlarında yüksek skorlar yakalayan oyunlar, bu ayrımın en somut örneklerini oluşturuyor.
Peki eleştirmenlerin gömdüğü ama oyuncuların bayıldığı oyunlar hangileri? Bazı yapımlar teknik eksikliklere, klişe hikayelere veya dengesiz oynanışa sahip olsalar bile milyonlarca oyuncu tarafından sevilmeyi başarıyor. Bu liste bahsettiğimiz kriterlere uyan eleştirmenlerin gömdüğü ama oyuncuların bayıldığı oyunları bir araya getirdik.
Eleştirmenlerin Gömdüğü Ama Oyuncuların Bayıldığı 5 Oyun
- Days Gone
- Mad Max
- Ryse: Son of Rome
- High on Life
- God Hand
1. Days Gone
Listeye bu konunun tam bir örneği sayılabilecek bir oyunla başlayalım. Sony'nin Days Gone isimli oyunu çıktığında eleştirmenler tarafından "teknik sorunları var", "hikayesi klişe" ve "yine bir zombi oyunu mu?" gibi yorumlarla karşılandı ve 70 puan civarında değerlendirildi.
Oysa eleştirmenlerin "klişe" bulduğu hikaye, oyuncular için son derece insani ve dokunaklı bir deneyimdi. Deacon St. John'ın karısını arayışı, motosikletine duyduğu bağlılık ve o ıssız yollarda süzülürken hissedilen derin yalnızlık, oyuncuların kalbine dokundu.
Bir de yüzlerce zombinin üzerinize sel gibi aktığı efsanevi sürü mekaniği eklenince ortaya benzersiz bir adrenalin deneyimi çıktı. Bugün Steam incelemelerine bakarsanız teknik sorunların büyük ölçüde çözüldüğünü ve binlerce oyuncunun "Son yılların en haksızlığa uğramış oyunu, ikincisi nasıl iptal edilir?" diye isyan ettiğini görebilirsiniz.
2. Mad Max
Film serisinin gölgesinde kalan bu oyun, eleştirmenler tarafından tekrarlayan görev yapısı nedeniyle oldukça eleştirildi. Ancak gözden kaçan önemli bir nokta vardı: Oyuncular bu oyunu derin bir RPG deneyimi bekleyerek oynamıyordu. Bizim istediğimiz, V8 motorlu bir canavarı çölde sürmek, konvoylara saldırmak ve muazzam patlama efektlerini izlemekti.
Oyun da tam olarak bunu sunuyordu. Araç dövüşleri o kadar tatmin ediciydi ki haritadaki aynı görevi onlarca kez yapmak bile sıkıcı gelmedi. Çölün ıssızlığı, fırtınaların yarattığı görsel şölen ve yumrukların ağırlığını hissettiren dövüş sistemiyle Mad Max, eleştiri puanlarının aksine bir "atmosfer başyapıtı" olarak oyuncuların kütüphanesinde yerini aldı.
3. Ryse: Son of Rome
Ryse: Son of Rome, Xbox One'ın çıkış oyunlarından biriydi ve eleştirmenler oyunu acımasızca eleştirdi. "Sadece tuşlara basıp izlediğiniz bir film" dediler, oynanışın fazlasıyla sığ olduğunu savundular. Haklılık payları yok değildi ama oyuncuların aradığı şey bambaşkaydı.
Bazen sadece bir Roma lejyoneri olup barbarları sinematik bir şekilde doğramak istiyorsunuz. Ryse, bugün bile pek çok yeni nesil oyundan daha etkileyici grafikleriyle oyuncuları büyüledi. Hikayesi kısa, öz ve epikti. Omuz kamerasından o kalkan vuruşlarını hissetmek, oyuncular için karmaşık kombo sistemlerinden훨씬 çok daha keyifliydi. Eleştirmenlerin "sığ" dediğine oyuncular "tadında bırakılmış bir aksiyon filmi" dedi ve oyun zamanla kült klasikler arasına yerini aldı.
4. High on Life
Rick and Morty'nin yaratıcısından çıkan bu oyun, eleştirmenleri tam ortadan ikiye böldü. Kimi nefret etti kimi "eh işte" dedi; özellikle susmayan ve sürekli konuşan silahlar "cringe" bulundu. Buna rağmen oyun çıkar çıkmaz Game Pass'te rekorlar kırdı.
Neden? Çünkü oyun dünyası kendini çok ciddiye alan, ağır ve depresif hikayelerden sıkılmıştı. Uzaylılara küfreden bir silahla ateş etmek, absürt espirilere gülmek ve renkli bir dünyada gezmek insanlara ilaç gibi geldi. Eleştirmenler mizahı fazla zorlama bulsa da oyuncular "Eğlenmek için buradayız" dedi ve oyunu bağrına bastı. Mizah subjektiftir ve High on Life, oyuncunun dilinden anladı.
5. God and Hand
Bu oyun, eleştirmen ile oyuncu kopukluğunun tarihteki en büyük kanıtıdır. IGN, bu oyuna zamanında 10 üzerinden 3.0 verdi. Yanlış duymadınız, eleştirmenler oyunun zorluğunu, kontrollerini ve mizahını anlamamıştı.
Ancak oyuncular sistemi çözdükçe, Clover Studio'nun yaptığı bu işin aslında PS2 döneminin en tekniki en zor ve en tatmin edici oyunu olduğunu fark etti. Kendi kombonuzu yaratma özgürlüğü ve zorluğun dinamik olarak değişmesi, onu bir efsaneye dönüştürdü. Basının "çöp" dediği oyun, bugün aksiyon tutkunları için bir "kutsal kase" değerinde.
Puanlar sadece bir sayıdır. Bir oyunun 90 alması sizin onu seveceğiniz anlamına gelmez; 60 alması da nefret edeceğiniz anlamına gelmez. Days Gone'ın motoruna atlayıp gün batımını izlediğinizde veya High on Life'ta bir uzaylıya şaka yollu hakaret ettiğinizde hissetiğiniz keyif, hiçbir grafikte yazmaz.
Sizin "Herkes gömdü ama ben bayıldım" dediğinizo oyun hangisi? Yorumlarda itiraf edin!
Sıkça Sorulan Sorular
Eleştirmenler neden oyuncularla zıt düşüyor?
Eleştirmenler yılda yüzlerce oyun oynar. Bu yüzden sürekli "yenilik" ve "orijinallik" ararlar. Oyuncular ise yılda birkaç oyun alır ve "paranın karşılığını veren saf eğlence" arar. Bir eleştirmen için 50. kez zombi vurmak sıkıcı olabilir ama sizin için o mekanikler hala çok zevklidir.
Bu listedeki oyunlar bugün oynanır mı?
Kesinlikle. Özellikle Days Gone ve Mad Max, şu an PC ve yeni nesil konsollarda 60 FPS yamalarıyla yağ gibi akıyor. Çıkışlarındaki teknik sorunların hiçbiri kalmadı, hatta eskisinden daha iyi durumdalar.